Meld je aan voor de nieuwsbrief

Fritz was in alle vroegte op gestaan op een paar stukjes spek te bakken. In een pannetje. Fritz dacht er wel eens over na wat er nu eerder was: de pan, of de ketel. Had men eerst dingen gebakken, om vervolgens iets te willen koken in de zelfde pan? Die personen zouden dan tot de conclusie zijn gekomen dat de randen van een pan verwaarloosbaar klein zijn als je grote hoeveelheden wilt koken.

Waarschijnlijk hadden ze een randje van ruim 15cm op de pan gelast en zo kon de ketel ontstaan zijn. Of ging het juist andersom? Was er eerst een grote ketel, omdat men vroeger nu eenmaal grote gezinnen had, waar veel aardappelen geschaft moesten worden.

En was er in dat grote gezin een man des huizes die ‘s morgens vroeg een lekker stukkie spek wilde zien? Ja, dan was zo’n ketel een beetje omslachtig. Daar kon je niet fatsoenlijk spek in bakken. De des betreffende man zou dan zo handig geweest zijn om een randje van ruim 20cm van de ketel af te zagen. Een randje overhoudend, zodat de spek er niet af zou glijden tijdens het bakken.

Na drie ochtenden spek bakken zou de man geconcludeerd hebben dat er nog wel 5cm van de rand af kon. Zo was de uitvinding goed. Omdat de beste man een grote fan van de Deense schrijver Knut Hamsun was, en dan vooral z’n het  alom geprezen boek ‘Pan: uit de papieren van Luitenant Thomas Glahn.’, noemde hij z’n uitvinding ‘Thomas Glahn Pan’ maar in de volksmond werd dit al snel ‘Pan’.

De man had er een fortuin mee kunnen verdienen, wil het niet dat hij in de zomer van ’34 een zigeunerin ontmoette met wie hij de uitvinding aan de andere kant van de oceaan op de markt zou gaan zetten. Een grote storm op de derde dag van de reis gooide roet in het eten.  De Vlemmingse Courant kopte de volgende dag: ‘Schip gezonkt’. In die tijd deed men niet zo moeilijk over spellingfouten. 

Fritz merkte dat hij te veel nadacht. Even liet hij zijn hoofd rusten en toen sneed hij een stukje brood af en liet de reepjes spek handig op het brood glijden. Fritz had een mooie gietijzeren pan. Het beste er aan had hij zelf toegevoegd: een inkeping aan de zijkant van de pan, vanuit waar een soort trechtervormige helling liep die na ongeveer 5cm weer ophield te bestaan. 

Zo kon Fritz de stukjes spek die hij vrijwel elke ochtend bakte mooi op z’n brood laten glijden. 

Fritz was een tevreden man. Zo zat hij een tijdje aan de ontbijttafel. Tot hij op een zeker moment dacht ‘Waarom ga ik ‘m spekpan niet verkopen in Amerika?’

Maar toen realiseerde hij dat hij een grote afkeer jegens Amerikanen had.

Misschien zou zijn schip ook wel zinken. Nee, Amerika zou het niet worden. Zijn spekpan blijft gewoon tussen de oude lemen muren van het boerderijtje dat Fritz bezat.

En zo zou het blijven.

Over de vraag of de kip er eerder was dan het ei boog Fritz zich niet meer. Voor hem was het duidelijk dat het ei er eerder was. Als mensen in een gesprek met hem over deze vraag begonnen had Fritz vaak de neiging om weg te lopen. 

Iets wat hij in de meeste gevallen dan ook deed. In een enkel geval, waarbij ofwel de gesprekspartners goed gewaardeerd werden, ofwel Fritz de alcohol door z’n lichaam kon voelen stromen, kon hij de neiging tot weglopen onderdrukken. Dan riep hij de hele conversatie een wwwhalt toe om duidelijk te maken hoe hij er over dacht, en hoe dat tot stand was gekomen.

Het was simpel ‘Een beest, in de evolutie één stap voor de kip, legt een ei. De evolutie zorgt er voor dat er uit dat ei niet dat beest kruipt, maar een kip.’ Meestal keken de mensen hem dan een aantal seconden nadenkend aan om z’n theorie daarna te aanvaarden. 

Degene die hierna nog verder wilden discussiëren over dit onderwerp kregen een klap op de kaak voor hun kiezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *