Meld je aan voor de nieuwsbrief

Foto via het Noord-Hollands Archief

‘Okay, okay, nou, er is vanavond een feestje in de Ganzennek, schijnbaar is er een lul die een boek uitgegeven heeft en die meent dat te moeten vieren met gratis drank. Begrijp me niet verkeerd: ik heb weinig tegen gratis drank in te brengen, maar ik waarom zou je vieren dat een boek uitgebracht wordt? Dat is toch geen prestatie? Iedereen kan woorden op papier zetten. Toen ik 6 jaar oud was, heb ik zelfs het wereld record ‘y’-schrijven verbroken door 17 kantjes vol te kladden met de letter ‘y’. Wat ik wil zeggen is dat iets ‘maken’ geen uitdaging is, maar iets goeds maken, dat is de kunst. Je kunt dus veel beter je bek houden als je iets maakt en pas een feestje geven als je 10.000 boeken verkocht hebt ofzo. Die gast geeft in ieder geval een hoop bier weg in de Ganzennek en ik heb Rosalinde van de opleiding uitgenodigd om ook te komen.’ 

‘Waar ken jij Rosalinde van? Je bent nooit in het college..’ vroeg Alfons. Rosalinde was een van de twee meisjes die Alfons die ochtend aangekeken had toen hij zo abrupt het college verlaten had. 

‘Ach, Alfons…. de kunst van het leven bestaat er uit om op de juiste plek te zijn op het juiste moment. Je moet je momenten uitkiezen en dat moet je voor zelf doen kerel. Het is niet zo dat een roostermaker van de universiteit, met meer stof tussen de benen dan De Denker van Rodin, enig idee heeft van wanneer jij het beste in het college moet zijn. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk over je eigen leven en als je je laat leiden daar het systeem dat andere mensen voor je in elkaar hebben gezet, zónder überhaupt kennis genomen te hebben van je bestaan, dan neem je zeker geen verantwoordelijkheid. Dan toon je je net zo weerbaar als een zandkorrel in de rivier. Ik ken Rosalinde omdat ik haar wilde kennen. Die eerste dag in het college, toen wij elkaar ontmoet hebben, toen heb ik haar ook ontmoet.’

‘Volgens mij is dat ook het enige college waar ik je ooit gezien heb.’

‘Nee, ik heb wel vaker een college meegepikt, maar het punt is dat wanneer ik iets wil, dan ik het neem. Ik zag jou ook in al je onschuld door het Landgebouw struinen die eerste dag. Die zoekend blik in je ogen, dat vind ik schitterend Alfons. Daarom wachtte ik die dag buiten op je, zodat ik je kon spreken. Zo heb ik dat ook bij Rosalinde gedaan. Bij binnenkomst heb ik de zaal gescand en zoals gewoonlijk was 70% van de studenten een gortdroge zak havermout waar de muizen een gat in hebben gegeten en de andere 29% zag er uit als een muis die een gat in een zak havermout vreet. De resterende 1% is altijd een verrassing. Dit college vond ik jou en Rosalinde. Jij bent het schone laken van de onschuld dat na vanavond in de was moet en ik vrees dat Rosalinde deze avond ook niet onbevlekt door zal komen.’ Bij die laatste opmerking knipoogde Ramon mallotig om zijn vunzige intenties kracht bij te zetten. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *